พูดยังไงให้เกิดผล

                การสื่อสารพูดคุยเป็นเรื่องที่สำคัญชีวิตประจำวันในทุกองค์กร หน่วยงานย่อยและทุกหน้าที่ด้วย  การสื่อสารล้วนแล้วแต่มีจุดประสงค์ไม่ว่าการให้หรือห้ามทำ การให้หรือรับข้อมูล การพูดเล่นยังมีความหมายอย่างน้อยก็สร้างความสัมพันธ์หรือบรรยากาศการทำงานที่ดี   การพูดแบบการทูต การพูดเพื่อการต่อรองสำหรับบางอาชีพยังต้องเข้ารับการอบรมเลย ปัจจัยที่เกี่ยวกับการพูดและสื่อสารครอบคลุมพื้นที่ใหญ่มากเช่น ใครเป็นคนพูด พูดกับใคร ในโอกาสไหน ใช้ภาษาอะไร ประเภทไหน พูดเพื่ออะไร  แต่ในที่นี้เราจะขอเล่าแค่จุดเดียวคือการพูดในงานเซฟตี้สำหรับผู้นำต่อผู้ใต้บังคับบัญชาในชีวิตประจำวันในที่ทำงาน

คุณเป็นผู้นำในการลดอุบัติเหตุหรือเปล่า?

            “ขาดการดูแลอย่างใกล้ชิดจากหัวหน้างาน(ผู้นำ)” “ขาดภาวะผู้นำความปลอดภัย” “ขั้นตอนการทำงานไม่ครอบคลุมความเสี่ยง”  ท่านที่เคยมีส่วนร่วมในการสอบสวนอุบัติเหตุในการทำงานคงคุ้นเคยกับวลีที่เป็นสาเหตุการเกิดอุบัติเหตุเหล่านี้ ในขณะที่ผู้บริหารองค์กรหรือผู้ศึกษาเรียนรู้จากรายงานอุบัติเหตุบ่อยครั้งจะตั้งคำถามให้ขยายความของคำว่า”ผู้นำ”หน่อย  คำนี้ดูกว้างๆเป็นนามธรรม(subjective)มากๆจนกว่าจะได้มีตัวอย่างประกอบให้ดูชัดเจนเป็นรูปธรรม(objective)มากขึ้น  การให้คำจำกัดความให้ครอบคลุมคงจะยากไปหน่อยที่จะมานั่งตีกรอบโดยไม่คิดถึงความเป็นมนุษย์ ความเป็นผู้นำความปลอดภัยมันแตกต่างระหว่างตัวบุคคล ตามความรู้ ทัศนคติ สิ่งแวดล้อม และวัฒนธรรมองค์กร ฯลฯ (individual, knowledge, attitude, work environment and organization culture etc.) ทั้งนี้เพราะมนุษย์คือความแตกต่าง¹  คำอธิบายเป็นภาษาง่ายๆดังต่อไปนี้น่าจะก่อเกิดแนวความคิดต่อการปลอดหรือลดอุบัติเหตุ (incident free thoughts) และมีประโยชน์เชิงประยุกต์มากกว่า

จูงใจยังไงให้คนมีจิตสำนึก

"I think, therefore I am"   René Descartes

Credit Wikipedia: René Descartes นักปรัชญาฝรั่งเศสAdd caption

    

                “การพูดหรือฟัง ไม่จำเป็นต้องนำไปสู่การกระทำเสมอ”  ผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่ง  ได้ยกตัวอย่างคำของปรัชญาเมธีข้างบน¹ “ฉันเป็นแบบที่ฉันคิด” มากล่าวไว้พร้อมกับให้ความรู้ต่อว่า คนเราใช้ความรู้ เหตุผล(ตรรกะ)และหรืออารมณ์  รวมๆกันเพื่อตัดสินใจที่จะทำหรือไม่ทำอะไร  หรือท่าจะดูให้ง่ายขึ้นตามรูปข้างล่างนี้เลย

การลงมือทำ

ภาพข้างบนนี้แสดงว่าความคิดของคนเราจะนำไปสู่การลงมือทำไม่ได้ถ้าไม่มีอารมณ์ร่วม ในทางเซฟตี้ถ้าพนักงานฝึกอบรมแล้วไม่นำความรู้ไปใช้หรือลงมือปฏิบัติก็ยากที่จะเกิดผลตามที่เรียนมาซึ่งแน่นอน ความรู้ที่ไปอบรมมาก็อยู่ในหนังสือ ความเสี่ยงที่จะเกิดอุบัติเหตุหรืออุบัติการณ์ได้ก็ยังอยู่เหมือนเดิม ทำไมเรียนแล้วไม่ลงมือทำ? ตามมาครับจะเล่าให้ฟัง

องค์กรชั้นนำที่ใส่ใจในความปลอดภัยมากๆเริ่มใช้การทำเซฟตี้โค้ชชิ่งมากขึ้นเพื่อที่จะสร้างอารมณ์หรือจิตสำนึกแก่พนักงานเพื่อให้เกิดการพัฒนาอย่างมั่นคง โดยการให้จป.ทุกระดับ(จป.บริหาร หัวหน้างาน วิชาชีพหรือเทคนิค)มีความรู้และทักษะการโค้ชเพื่อนำไปใช้กับการทำงานในแต่ละวัน

ถูกผิดคิดเทียบกับอะไร

ในโลกปัจจุบันที่เต็มไปด้วยโซเชียลมีเดียเราคงจะคุ้นเคยกับ new normal (ขอเรียกว่าบรรทัดฐานใหม่นะ)ที่คนจะคอมเม้นต์กันอิสระมากโดยเฉพาะการเมืองทั้งเห็นด้วยเห็นต่างตั้งแต่สุภาพจนถึงหยาบคายสุดโต่งก็มี เห็นภาพแล้วใช่ไหมล่ะ ยิ่งตอนนี้เจอแบบ “ทัวร์ลง” ด้วย ปิดเพจหนีเลย!! ฮ่าๆๆๆ ในกลุ่มเล็กก็มี วันก่อนมีเพื่อนส่งข้อความให้กำลังใจข้างล่างมาแชร์กันในลายน์กลุ่มหนึ่งอ่านดูรู้สึกว่าก็เขียนดีนะแล้วก็ข้ามไป ครึ่งวันหลังจากนั้นมาดูอีกทีปรากฏว่ามีการถกเถียงคอมเม้นต์กันมากมายทั้งเห็นด้วยและเห็นต่างตามกันไปแต่ก็มีเหตุผลกันทุกฝ่ายมันจึงจบยากจนบางคนออกจากกลุ่มไป ทำให้คิดถึงคำคมที่ว่า “เหรียญมีสองด้านเสมอ” กับ “ในดีมีชั่วในชั่วมีดี” ยังคิดต่อว่าแล้วถ้าต้องมาตัดสินว่าใครถูกใครผิดคงจะท้าทายสมองและความรู้สึกมากๆเลย ดีไม่ดีเครียดตามความดันมาเยี่ยมอีก

คำถามในหัวพาตัวก้าวหน้า

       มีคำคมที่ประทับใจอันหนึ่งกล่าวว่าประมาณว่า “หนึ่งคำถามที่ดีมีค่ามากกว่าพันคำตอบที่ไม่ใช่” จำไม่ได้ว่าฟังมาจากไหนแต่มันสะดุดความคิด โดน และมีพลังมาก ถ้าเราเข้าเรียนตั้งแต่เด็กจนออกไปทำงานไม่ว่าชั้นไหนก็ตาม เราต้องอ่านหนังสือแล้วทำแบบฝึกหัดท้ายบท หรือไม่ก็ต้องอ่านหลายๆเล่มเพื่อหาแบบฝึกหัดใหม่ๆมาทำเพื่อเตรียมพร้อมกับข้อสอบไล่ที่อาจจะไม่ออกตามหนังสือเรียนในห้อง ในชีวิตการทำงานเราอาจจะเจอโจทย์จากเจ้านายให้ไปทำโน่นนี่นั่นมาให้ภายในวันที่กำหนดมาให้ ซึ่งเราตั้งคำถามได้อย่างเก่งก็คือถามเพื่อให้เข้าใจโจทย์หรืองานที่มอบหมายให้  เราจะรู้ไหมว่าเดือนหน้าเจ้านายจะให้เราทำอะไรแล้วเรามีความรู้ที่จะทำได้หรือเปล่า

COVID19 กับ BBS

              

                ถ้าพูดถึงBBS(Behavior Based Safety)หรือความปลอดภัยเชิงพฤติกรรมที่ชาวอุตสาหกรรมหลายท่านจะรู้จักคือการส่งเสริมและสร้างพฤติกรรมที่ปลอดภัยเพื่อลดความเสี่ยงในการเกิดอุบัติเหตุ  มันดูคล้ายๆกับมาตรการป้องกันการติดCOVID19  อยู่ห่าง ล้างมือ กินร้อน ช้อนส่วนตัว ใช่ไหมครับ BBSในโรงงานอาจจะเริ่มต้นจากการกำหนดนโยบาย   มีขั้นตอนการปฏิบัติ ฝึกอบรมพนักงานตลอดไปจนถึงการติดตามผลวิเคราะห์และปรับปรุงเพื่อปรับพฤติกรรมและการมีส่วนร่วม สัมฤทธิ์ผลของโครงการไม่ได้เกิดขึ้นโดยปาฏิหาริย์แน่นอน มันต้องอาศัยนโยบายที่ต่อเนื่อง ตอกย้ำซ้ำเตือนจนพนักงานเห็นประโยชน์และมีส่วนร่วมปฏิบัติด้วยใจและจิตสำนึก ถ้าท่านที่ผ่านประสบการณ์นี้มาแล้วคงเข้าใจได้ว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะเปลี่ยนพฤติกรรมมนุษย์คนหนึ่ง การตอกย้ำซ้ำเตือนคงจะต้องใช้ ไม้ยมกหลายๆๆๆตัว เหมือนๆกับการตระโกนบอกลูกเล็กๆว่า “ลูก อย่าไปวิ่งเล่นบนถนน เดี่ยวรถจะชนเอา” ใช่ไหมล่ะ

เซฟตี้กับการตลาด

                การตลาดได้แบ่งอายยุสินค้าหรือผลิตภัณท์ออกเป็น4ช่วงคือ ช่วงแนะนำตลาด(Introduction) ช่วงเจริญเติบโต(Growth) ช่วงเติบโตเต็มที่ (maturity) และช่วงตกต่ำ (Decline)  แน่นอน..เจ้าของผลิตภัณท์ต้องการให้สินค้าขึ้นติดตลาดเร็วสุดและอยู่ในตลาดยาวนานที่สุด แต่ในโลกแห่งสัจจธรรมมันคงหาสินค้าแบบนั้นไม่ได้เพราะมันเกิดขึ้น ตั้งอยู่แลดับหายไป การตลาดและโปรโมทสินค้าจึงกลายเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อส่งเสริมการขายและทำให้ลูกค้านึกถึงสินค้าตลอดไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ตาม โจทย์สำคัญคือจะโปรโมทยังไง ให้ใคร ด้วยจุดประสงค์อะไร